Sarkoidoza, inaczej choroba Besniera-Boecka-Schaumanna jest chorobą układu odpornościowego. Jej cechą charakterystyczną jest powstawanie ziarniniaków, czyli małych grudek zapalnych nie podlegających martwicy. Grudki najczęściej pojawiają się w płucach i węzłach chłonnych, ale mogą też zaatakować inne organy człowieka.

Sarkoidoza – Objawy
Objawy chorobowe mogą pojawić się nagle, ale przeważnie choroba postępuje stopniowo. Do najczęściej występujących objawów zaliczymy:

• zmęczenie,
• bóle o różnym natężeniu,
• suchość oczu,
• zamazane widzenie,
• skrócony oddech,
• suchy i ostry kaszel,
• uszkodzenia skóry.

Występujące objawy skórne są zmienne i mogą mieć charakter zmian guzowatych, naciekowych, guzkowych. Pojawiające guzki zachowują się podobnie do tych gruźliczych. Kiedy choroba ustępuje, a guzki zanikają pozostawiają po sobie powierzchowne blizny.

U niektórych pacjentów występują objawy ogólnoustrojowe, takie jak: nagłe chudnięcie, brak apetytu, podwyższona temperatura, ogólne osłabienie.
Prawie połowa chorych cierpi na ból stawów. Najczęściej bolą stawy kolanowe, łokciowe, skokowe, nadgarstkowe. Często ból stawów łączy się z bólem mięśni. Dodatkowo w niektórych przypadkach dochodzi do powiększenia wątroby, oraz śledziony. Dolegliwości te dotykają małej ilości pacjentów. Powiększeniu mogą ulec także obwodowe węzły chłonne.

Rodzaje sarkoidozy skórnej
Znanych jest kilka odmian sarkoidozy skórnej:
– sarkoid guzowaty, odmiana podskórna (niezapalne guzki występują głównie na kończynach dolnych),
– odmiana naczyniowa (najczęściej widoczna jest na skórze nosa w miejscu przylegania oprawki okularów, jest to odmiana częściej występująca u kobiet),
– odmiana drobnoguzkowa rozsiana (dotyczy głównie twarzy),
– odmiana guzkowata obrączkowata,
– sarkoid odmrozinowy, odmiana odmrozinowa (występuje głównie na twarzy, uszach i rękach).

Przyczyny powstania sarkoidozy
Przeważnie występuje u młodych, dorosłych osób. Przyczyna powstania choroby nie jest znana, dlatego sarkoidoza jest leczona objawowo. Podejrzewa się, że niektóre bakterie, które nie posiadają ścian komórkowych są odpowiedzialne za jej powstanie. Bakterie te nie są wykrywane w podstawowych badaniach laboratoryjnych.
W pewnym momencie pojawiło się nawet przypuszczenie, że sarkoidoza może być dziedziczna. Jednak nie zostało to potwierdzone, ponieważ nie znaleziono nic co mogłoby potwierdzić taką hipotezę, oprócz obserwacji, że w niektórych rodzinach wielu jej członków choruje na tę chorobę.

{:PAGE_BREAK;:}
Leczenie
Przez wiele lat sarkoidoza była leczona kortykosteroidami. Obecnie zaprzestano ich stosowania, ponieważ nie było pewności, że środki te pomagały w leczeniu, a wręcz przeciwnie kortykosteroidy posiadają skutki uboczne, które zostały już udowodnione. Związane są one z czasem trwania kuracji, oraz wielkością stosowanej dawki. Poza tym odstawienie leku powodowało nawrót choroby i pogorszenie stanu zdrowia.
Między innymi z tych powodów metody leczenia zostały zmienione.

Obecnie poważne objawy chorobowe leczy się ogólnie steroidami, a później innymi lekami, jak na przykład lekami przeciwreumatycznymi. Lekarze aplikują również pacjentom leki immunosupresyjne, jak również tzw. leki biologiczne.
I tutaj podobnie jak i w przypadku leczenia kortykosteroidami nie są znane wiarygodne wskazania co do tego sposobu leczenia. W tym przypadku również mogą wystąpić skutki uboczne, między innymi zwiększenie ryzyka powrotu choroby po okresie spoczynku.  

Podobno leczenie antybiotykami przynosi spodziewane efekty wyleczenia u pacjentów, którzy chorują na odmianę płucną i skórną, oraz w przypadku zajęcia węzłów chłonnych.

Po zakończeniu leczenia wskazane jest objęcie pacjenta obserwacją i to niezależnie od stadium choroby. Badania kontrolne powinny objąć: RTG klatki piersiowej, spirometrię płuc, oraz inne badania, które mogą zobrazować przebieg choroby. Badania wybiera lekarz w zależności od zajętych organów.

Do najczęściej występujących powikłań należy niewydolność oddechowa, a w razie zajęcia serca będzie to niewydolność serca.