Endometrioza z fizjologicznego punktu widzenia jest to rozrost błony śluzowej macicy poza jamą macicy. Nazwa ta pochodzi od słowa endometrium, które oznacza nic innego jak błonę śluzową macicy. Choruje na nią od 7 do 15% kobiet, choroba często przebiega bezobjawowo, a jej przyczyny nie są poznane. Endometrioza może rozwijać się już u dziewczynek w okresie dojrzewania.

Dlaczego endometrioza jest tak niebezpieczna?

Otóż normalnie w jamie macicy błona śluzowa macicy narasta każdego miesiąca, po to aby się złuszczyć podczas miesiączki – stąd krwawienie. Jednak gdy taka błona pojawia się poza jamą macicy np. na jajnikach tam również podlega procesowi rozrostu, a gdy przychodzi czas na jej złuszczenie to albo tego nie robi albo rzeczywiście złuszcza się powodując krwawienie. Jednak tkanka powstała na skutek złuszczającej się narośli po prostu nie ma się jak wydostać z organizmu i rozkładając się staje się przyczyną poważnych stanów zapalnych oraz wielu dolegliwości. Powstająca narośl może przyjmować różne rozmiary, dlatego też wyróżnia się cztery stopnie zaawansowania tej choroby. Począwszy od zmian mniejszych niż 5mm, aż do zmian unieruchamiających macicę.

Endometrioza może być przyczyną bardzo złego samopoczucia, a ze względu na to, że błona śluzowa macicy może rozrastać się w wielu miejscach, daje objawy mogące sugerować istnienie jakiś innych problemów zdrowotnych. A późno zdiagnozowana endometrioza może być nieuleczalna i w konsekwencji oznaczać np. bezpłodność kobiety, którą stwierdza się, aż w 30-40% przypadków.  

Jak rozpoznać u siebie endometriozę? Objawy choroby

1. Po pierwsze ból – ból w okolicy miednicy małej, obejmujący podbrzusze, ból podczas stosunku, ból przed i podczas miesiączkowania.
2. Po drugie obfite i bolesne miesiączki.
3. Niemożność zajścia w ciążę – bezpłodność.
4. Zaburzenia cyklu miesiączkowego, często bardzo nasilone objawy zespołu przedmiesiączkowego PMS.
5. Gdy endometrioza obejmuję część układu trawiennego kobieta może skarżyć się na biegunki i/lub zaparcia, wzdęcia, ból przy wypróżnianiu, kłopoty z sikaniem, krwawienia z przewodu pokarmowego.
6. Złe samopoczucie zarówno fizyczne jak i psychiczne.  

Diagnoza endometriozy

Niejednokrotnie zdiagnozowanie endometriozy jest bardzo kłopotliwe, gdyż choroba ta często przebiega całkowicie bezobjawowo. Najważniejsze w endometriozie jest: obserwowanie swojego organizmu i jego fizjologii, nie lekceważenie potencjalnych objawów tejże choroby przez siebie i lekarzy ginekologów. Prawdą jest jednak, że wykrycie endometriozy może być bardzo trudne przez ginekologa np. w sytuacji gdy błona śluzowa macicy rozwija się w płucach. Najbardziej miarodajnym badaniem potwierdzającym istnienie choroby jest jednak laparoskopia. Zabieg ten wykonywany jest w całkowitym znieczuleniu i pozwala lekarzom na wgląd do jamy brzusznej pacjentki. Ta, w niewielkim stopniu inwazyjna metoda, pozwala na ustalenie lokalizacji zmian, ocenę stopnia zaawansowania choroby oraz pozwala w podjęciu decyzji dotyczącej leczenia. W diagnozie endometriozy wykorzystuje się również badanie: HSG, CA125, dna macicy, histopatologiczne, ultrasonograficzne oraz laparotomię.

 {:PAGE_BREAK;:}

Jak się leczy endometriozę?  

Leczenie pacjentki powinno być dobierane indywidualnie. W leczeniu ważny jest nie tylko stopień zaawansowania choroby, ale również potrzeby, nadzieje i oczekiwania pacjentki. Bowiem niejednokrotnie leczenie może wiązać się z usunięciem jajników lub całej macicy a to dla młodej kobiety równe jest z wydaniem wyroku – nie możności posiadania potomstwa. Tak więc decyzja odnośnie leczenie powinna zawsze być konsultowana z pacjentką.

Endomeriozę leczy się farmakologicznie i operacyjnie. Leczenie farmakologiczne opiera się na podawaniu pacjentce leków z grupy gestagenów. Wszystko po to, aby zmniejszając poziom estrogenów doprowadzić do zahamowania podziału komórek błony śluzowej macicy. Jak na razie najkorzystniejsze i najbardziej efektywne okazuje się być stosowanie u pacjentek leków antykoncepcyjnych, danazolu lub progestagenów. Oczywiście kobiety chore na endometriozę zażywają również leki przeciwbólowe.

Leczenie operacyjne stosuje się, gdy farmakoterapia nie przynosi żadnych rezultatów. Operacyjnie usuwa się zmiany ogniskowe i torbiele endometrialne. Niestety zmiany te mogą być tak duże, co może wiązać się z usunięciem np. jajników lub nawet całej macicy.

Podsumowując warto zaznaczyć, że kobiety obserwujące u siebie któreś z wyżej wymienionych objawów powinny być pod stałą kontrolą lekarza. Jeśli lekarz bagatelizuje to co mówisz, a czujesz się naprawdę źle – to idź do innych lekarzy i szukaj potwierdzenia bądź jednoznacznego odrzucenia hipotezy o rozwoju endometriozy w Twoim organizmie. Warto czasem się upierać, bo konsekwencje nieleczonej endometriozy mogą być nieodwracalne.