W medycynie pojęcie czy też określenie ADHD zwykło określać się jako nadpobudliwość psychoruchowa, jednakże ADHD to coś znacznie więcej. Jest to zespół pewnych cech, zjawisk czy też zmian w psychice dziecka, które utrudniają mu właściwe funkcjonowanie w środowisku i w rzeczywistości, jaka je otacza.

Dzieci z niewłaściwie zdiagnozowanym ADHD są bardzo często kwalifikowane, jako dzieci trudne, czyli sprawiające wyjątkowo poważne trudności wychowawcze zarówno rodzicom jak i w środowisku szkolnym. Niełatwo jest też pomóc dziecku z ADHD w chwili, gdy diagnoza jest tak w dość kaleczący sposób postawiona. ADHD to pewna, trudna do samodzielnego przebrnięcia i przekroczenia bariera, ale nie czyni ona z dziecka osoby złej czy też niezbyt rozgarniętej lub zbuntowanej – jak przyszło się określać dzieci z zespołem nadpobudliwości. Można śmiało stwierdzić, iż ADHD to choroba osób zbyt wrażliwych i delikatnych na to, co dzieje się wokół nich. Jest to inne reagowanie na otaczającą być może zbyt szybko zmieniającą się rzeczywistość.

Życie dzieci z ADHD jest tak samo trudne jak i życie rodziców dzieci, u których zdiagnozowano właśnie to schorzenie. Niektórzy rodzice błędnie odbierają tego typu postawioną diagnozę, jako swego rodzaju spisanie możliwości rozwojowych swojego dziecka na straty i nieświadomi efektów swojego działania, zaprzestają jakichkolwiek działań w kierunku pracy z własnym dzieckiem, by pomóc mu w jakikolwiek sposób.

Liczni terapeuci dziecięcy przekonują jednak rodziców dzieci z, ADHD, że nie należy w żaden sposób poddawać się, gdy usłyszą oni tą właśnie diagnozę. Powinni oni przede wszystkim uczyć się walczyć z pewnymi mylnymi przekazami i stereotypami na temat choroby, jaką jest ADHD. Poza tym powinni oni swoim zachowaniem pokazywać dziecku, że jest ono akceptowane w pełni nawet takim, jakie ono jest. Jak wiadomo ADHD charakteryzuje się sporą wybuchowością ze strony dzieci, zachowaniami agresywnymi w chwili, gdy są nie rozumiane przez otoczenie. Ponadto dzieci takie wyróżniają się niezdyscyplinowaniem, nagłymi atakami paniki, nerwowością, niemożnością „usiedzenia” w jednym miejscu bez możliwości swobodnego poruszania się po danym obszarze. Dzieci takie mają poważne problemy ze skupieniem uwagi. Nie lubią wykonywać danych poleceń w chwili, kiedy są im wydawane.

Aby pomóc skutecznie swojemu dziecku z ADHD nie wolno pozostawać samemu. Przede wszystkim rodzice powinni udać się po profesjonalną poradę do specjalistycznej poradni psychopedagogicznej, do której z pewnością zostaną skierowani. Powinni korzystać z każdej porady, podpowiedzi, którą podsuną im specjaliści. Ponadto powinni też sami zgłosić się i poddać niezbędnej tutaj psychoterapii – pamiętajmy, że ADHD to nie tylko problem samego dziecka, ale także wszystkich, którzy z nim, na co dzień przebywają. Każda osoba przebywająca z dzieckiem cierpiącym na ADHD powinna posiadać odpowiednią wiedzę zarówno praktyczną jak i teoretyczną, co do tego, w jaki sposób rozmawiać i postępować wobec dziecka. Z pewnością potrzeba tutaj ogromnej dozy rozwagi, ciepła, zrozumienia.

Aby pomóc dziecku ze stwierdzonym ADHD należy przede wszystkim zadbać o to, by dostarczać mu jak najwięcej okazji do wyładowania nadmiaru energii oraz do rozładowania wszelkich nagromadzonych w nim sprzecznych emocji i uczuć a przede wszystkim agresji.