Preparat przeznaczony do stosowania u osób, u których zdiagnozowano padaczkę (o różnego rodzaju napadach: częściowo złożonych, uogólniono toniczno-klinicznych, mieszanych) oraz neuralgię nerwu trójdzielnego i językowo-gardłowego oraz zespole odstawiennym (u osób hospitalizowanych). TIMONIL zalecany także podczas profilaktyki psychozy maniakalno-depresyjnej, u pacjentów u których leczenie lekami zawierającymi lit nie przyniosło oczekiwanych rezultatów.

TIMONIL jest lekiem psychotropowym, który wykazuje przede wszystkim właściwości przeciwdrgawkowe oraz zwalczające ból w neuralgii nerwu trójdzielnego. Karbamazepina zatrzymuje kanały sodowe, do czego dochodzi w wyniku jej wiązania się z nimi. W rezultacie dochodzi to ograniczenia aktywności komórek i zmniejszenia się częstotliwości regularnych wyładowań potencjału czynnościowego (co stanowi wynik rzadziej powtarzających się pobudzeń). Karbamazepina w niewielkim stopniu hamuje czynność układu parasympatycznego. Ponadto nie działa na receptor benzodiazepinowy, receptory adenozynowe, adrenergiczne a2, GABA-ergiczne i receptory dla aminokwasów pobudzających. Co więcej należy wiedzieć że lek nie wykazuje wszechstronnego działania przeciwbólowego i zwalcza tylko nerwobóle. Po zastosowaniu doustnym preparat całkiem dobrze przenika z przewodu pokarmowego. Jego rozkład odbywa się przede wszystkim w wątrobie. W największym stopniu wydalany z moczem (72%).

– preparat przeznaczony do stosowania doustnego
– dokładną dawkę ustala lekarz dostosowując ją indywidualnie, do występujących u pacjenta objawów oraz wieku.
 

– najczęściej pojawiają się po rozpoczęciu kuracji TIMONIL takie symptomy jak zawroty głowy, uczucie ospałości, zaburzenia nastroju, mdłości i torsje
– ponadto z najbardziej niebezpiecznych objawów obserwuje się poważne zmiany w liczbie poszczególnych składników krwi, zaburzenia w funkcjonowaniu układu krążenia (zastoinowa niewydolność serca, obrzęki, zakrzepowe zapalenie żył, adenopatia i inne), a także zmiany skórne przybierające postać między innymi wysypki rumieniowej, pokrzywki, zespołu Stevens-Johnsona)
– dodatkowo występowały stany zapalne wątroby, zmiany wskaźników czynnościowych wątroby, żołtaczka, częste oddawanie moczu lub oddawanie niewielkich ilości moczu, problemy z koordynacją ruchów, objawy nadwrażliwości o różnym charakterze, halucynacje wzrokowe, luźny stolec, brak apetytu, parestezje, niewydolność nerek i inne