WZW B- czy zawsze musi być żółtaczka?

Często słyszymy określenia „żółtaczka zakaźna” albo „żółtaczka wszczepienna”, nie do końca wiedząc czym jest to schorzenie i z jakimi konsekwencjami się wiąże. Przyczyną takiego stanu są wirusy hepatotropowe, to znaczy „ukierunkowane” na wątrobę, przenoszone drogą krwi, do których należy między innymi wirus HBV, wywołujące wirusowe zapalenie wątroby.



Czym jest wirus HBV?

Wirus HBV stanowi czynnik infekcyjny, który po dostaniu się do organizmu ludzkiego, osiada w wątrobie, gdzie się namnaża. Zakażenie może mieć bardzo różny przebieg.

Jak możemy się zarazić wirusem HBV?

Wirusem HBV można się zarazić od osoby będącej nosicielem, to znaczy od takiej, która posiada wirusa w swoim organizmie, natomiast nie ma żadnych objawów z tym związanych, albo od osoby chorej na wirusowe zapalenie wątroby wywołanej przez tego wirusa. Zarazić się można poprzez produkty krwiopochodne, czyli nie tylko krew, ale również przeszczepiane narządy. W latach 70-tych ubiegłego wieku wprowadzono obowiązkowe badania dawców pod kątem między innymi wirusa HBV, co znacząco obniżyło zapadalność na WZW. Kolejną drogą przenoszenia wirusa są skażone instrumenty medyczne, nie tylko w placówkach służby zdrowia, ale wręcz przez wszystkim w środowiskach narkomanów stosujących dożylne narkotyki. Zarazić się można także w trakcie kontaktów seksualnych z zakażonych partnerem, gdy nie stosuje się mechanicznych środków antykoncepcyjnych. Możliwe jest również przeniesienia wirusa w pionowej drodze transmisji, to znaczy z matki na płód, która to droga stanowi najczęstszą na świecie. Rzadką, ale możliwą opcją zarażenia, są insekty, zwłaszcza komary, jako wektory cząstek wirusa. Podsumowują, zagrożenie stanowią kontakty z krwią, wydzielinami i wydalinami.

Czy każdy zakażony jest chory?

Zakażenie wirusem HBV może przebiegać jako ostre bądź przewlekłe zapalenie wątroby albo pod postacią bezobjawowego nosicielstwa.

Jakie są objawy zakażenia wirusem HBV?

W przypadku, gdy po zakażeniu rozwija się ostre zapalenie wątroby, pierwsze objawy pojawiają się zwykle po około 90 dniach od zarażenia, czasami nawet po 150 dniach. Na początku dolegliwości nie są specyficzne. Chorzy skarżą się na pobolewania brzucha, niechęć do jedzenia, bóle stawów. Niektórzy nazywają to objawami grypopodobnymi i traktują jak zwykłą infekcję przeziębieniową. Po tak zwanych prodromalnych, czyli wstępnych dolegliwościach, zwykle pojawia się żółtaczka, gorączka i dochodzi do powiększenia wątroby. Czasami dodatkowo może ukazać się pokrzywka albo wysypka grudkowo-plamista.

Objawy ostre mogą ustąpić całkowicie, mogą przejść w postać przewlekłą,ale mogą także doprowadzić do piorunującego uszkodzenia wątroby i zgonu w przebiegu ostrej niewydolności wątroby.

W sytuacji, kiedy rozwija się przewlekłe zapalenie wątroby typu B bez wcześniejszego ostrego początku, chorobę wykrywa się przypadkowo u osób nie skarżących się do tej pory na żadne dolegliwości. Czasami chorzy skarżą się na chroniczne zmęczenie. Konsekwencją przewlekłego zapalenia wątroby może stać się jej marskość i wówczas tacy ludzie zauważają u siebie objawy wynikające z nieprawidłowego funkcjonowania wątroby. Należą do nich między innymi utrzymujące się zażółcenie powłok skórnych, wodobrzusze czy skutki nadciśnienia w układzie żyły wrotnej pod postacią poszerzonych naczyń żylnych wokół pępka, tak zwana „głowa Meduzy”, żylaków odbytu czy żylaków przełyku.

Jakie są możliwe powikłania po zakażeniu wirusem HBV?

Możliwych powikłań jest wiele, ale nie u każdego zarażonego muszą one wystąpić.

  • Wirusowe zapalenie wątroby o piorunującym przebiegu doprowadza do zgonu.
  • Przewlekłe zapalenie wątroby może skutkować marskością wątroby, która z kolei znacznie zwiększa ryzyko rozwoju raka wątrobowokomórkowego.
  • Do uszkodzenia stawów i kłębuszków nerkowych może dojść w wyniku tworzenia kompleksów immunologicznych zawierających antygenu wirusa HBV.
  • Pojawić się może także krioglobulinemia, polegająca na obecności we krwi patologicznych immunoglobulin, wytrącających się w temperaturze poniżej 5 st.C, wywołując szereg różnych objawów.

Czy po zarażeniu wirusem HBV jest szansa na pełne wyzdrowienie?

Szansa na pełne wyzdrowienie istnieje i to nawet u zdecydowanej większości osób, które przebyły ostre WZW typu B. U 90% ludzi choroba mija bez żadnych następstw. U 5-10% osób rozwija się przewlekłe nosicielstwo, to znaczy wirus jest obecny w ich organizmie i nadal mogą zarażać innych, ale sami nie mają objawów. Taka forma chorowania jest zdecydowanie częstsza u dzieci, które zaraziły się od swojej matki we wczesnym okresie życia. U kolejnych 5% dochodzi do przewlekłego zapalenia wątroby, które może doprowadzić do marskości, a to z kolei ewentualnie do raka wątrobowokomórkowego.

Jak sprawdzić, czy jest się zakażonym?

Najlepszym sposobem oceny uszkodzenia wątroby są enzymy- aminotransferazy Aspat i Alat.W ostrym uszkodzeniu wątroby ich aktywność jest bardzo wysoka, w przewlekłym natomiast obserwuje się okresowe zwyżki.

Badania ukierunkowane na wirusa HBV związane są z obecnością DNA wirusa,antygenów tego wirusa bądź wyprodukowanym przeciwciałom przeciw tym antygenom. Po przebytym zakażeniu utrzymują się przeciwciała anty-HBs i anty-HBe.

Czy WZW typu B można leczyć?

W ostrym zapaleniu najistotniejsze jest leczenie objawowe, eliminujące najbardziej uporczywe dolegliwości. W przypadku nudności, wymiotów podaje się leki antyemetyczne, na przykład metoklopramid czy ondansetron. Chorym odwodnionym należy podać dożylnie płyny. Na bóle głowy wystarczą rutynowo stosowane środki przeciwbólowe, unikając jednak paracetamolu, który sam w sobie może uszkodzić wątrobę przy stosowaniu zbyt dużych dawek. W ostrym okresie choroby należy unikać alkoholu. Bardzo ważna jest odpowiednia dieta, która pozwoli na dostarczenie niezbędnej ilości kalorii.

Piorunujące zapalenie wątroby wymaga leczenia na oddziale intensywnej terapii z potencjalną koniecznością przeszczepienia wątroby.

Przewlekłe zapalenie wątroby wymaga leczenia. W tym celu stosuje się interferon bądź lamiwudyne, adefovir lub entacavir.

Jak można zapobiec zakażeniu?

Do zakażenia może dojść na skutek kontaktu z krwią lub wydalinami nosiciela bądź osoby chorej i tego należy unikać. W jaki sposób? Gdy udzielamy pomocy rannej osobie, zawsze należy używać gumowychrękawiczek, bo nigdy nie wiadomo, czy ktoś nie jest chory. Najlepiej kierować się zasadą ograniczonego zaufania i nawet w przypadku zapewnień o zdrowiu, pamiętać o tym, że można nie wiedzieć o swojej chorobie. Należy unikać przypadkowych kontaktów seksualnych, zwłaszcza bez zabezpieczeń pod postacią prezerwatywy. Nie stanowi ona 100% ochrony przed zakażeniem, trzeba o tym pamiętać. Jedynie znacznie zmniejsza ryzyko. Najbezpieczniejsza jest monogamia z równie wiernym partnerem bądź partnerką. W przypadku zakażonej ciężarnej, szansę na zdrowe dziecko stwarza równoczesne ze szczepieniem podanie globulin wysokoodpornościowych.

W aktualnie obowiązującym kalendarzu szczepień, szczepienie przeciw WZW typu B należy do obowiązkowych.



Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany.

*

*

*