Kto powinien obowiązkowo szczepić się przeciw WZW B?

Profilaktyka zdrowotna ostatnimi czasy zyskuje na popularności i coraz chętniej szczepimy się przeciw różnym chorobom. Warto się zorientować, komu przysługują bezpłatne wakcynacje i na czym one polegają. Czym jest szczepionka przeciw WZW B? jak podaje się tą szczepionkę? Czym różnią się szczepienia obowiązkowe od zalecanych? Kogo obowiązkowo szczepi się na WZW B? Jak sprawdzić, czy szczepionka na nas działa? Komu zaleca się szczepienie przeciw WZW B? Czy kobiety w ciąży przed cięciem cesarskim mogą się zaszczepić? Czy szczepienie daje 100% skuteczności? Czy ta szczepionka jest bezpieczna?

szczepnienie przeciw wzw typu BCzym jest szczepionka przeciw WZW B?

Szczepionka przeciw wirusowi HBV wywołującemu wirusowe zapalenie wątroby typu B to rekombinowana szczepionka drugiej generacji zawierająca białkowy antygen powierzchowny wirusa HBV – HBsAg. Sporządzana jest w formie zawiesiny o objętości 0,5 ml dla dzieci i 1 ml dla dorosłych. Szczepionki różnią się także zawartością antygenu w zależności od przeznaczenia. Dzieciom podaje się dawki 5- mcg, dorosłym 10-20 mcg, a starszym schorowanym osobom, zwłaszcza dializowanym bądź z obniżoną odpornością nawet 40 mcg. Aktualnie na rynku obecne są także szczepionki poliwalentne, zawierające antygeny więcej niż jednego patogenu.

Jak podaje się tą szczepionkę?

Szczepionka przeciw WZW typu sporządzana jest w formie zawiesiny przeznaczonej do iniekcji domięśniowych. U niemowląt najlepszym miejscem wkłucia jest udo, a dokładniej jego przednio-boczna powierzchnia, u pozostałych osób preferuje się podanie w mięsień naramienny. W niektórych przypadkach, gdy istnieje duże ryzyka krwawienia, u osób z zaburzenia krzepnięcia, szczepionkę podaje się podskórnie.

Czym różnią się szczepienia obowiązkowe od zalecanych?

Szczepienia obowiązkowe są narzucane odgórnie i finansowane przez Ministerstwo Zdrowia. Na takie szczepienie trzeba się stawiać w wyznaczonym terminie. Wakcynacja zalecana natomiast daje duża swobodę. To szereg szczepień, które twórca kalendarza szczepień uznaje za ważne, jednak nie podejmuje się ich finansowania. Stanowią pewną sugestię, na co warto się zaszczepić.

Kogo obowiązkowo szczepi się na WZW B?

Każdego roku wydawany jest kalendarz szczepień, na podstawie którego odbywa się immunizacja ludności naszego kraju. W zakresie szczepień przeciw WZW B wyróżniono 3 duże grupy osób podlegających obowiązkowej wakcynacji.

– Pierwszą z nich stanowią noworodki i niemowlęta. Nowo narodzone dziecko w ciągu swoich pierwszych 24 godzin życia otrzymuje zwykle wraz ze szczepionką przeciw gruźlicy pierwszą dawkę szczepionki przeciw WZW typu B. Ilość kolejnych dawek zależy od urodzeniowej masy dziecka. Noworodek ważący co najmniej 2000 g otrzymuje 3 dawki. Pierwszą w ciągu 24 godzin od urodzenia, drugą po około miesiącu, a trzecią w wieku około 6 miesięcy. Dziecko, które przy urodzeniu waży mniej niż 2000g, otrzymuje 4 dawki szczepionki, przy czym pierwszą standardowo zaraz po przyjściu na świat, a kolejne w 1-szym, 2-drugim i 12-stym miesiącu życia.

– Obowiązkowemu szczepieniu podlegają także dzieci i młodzież do 19-stego roku życia, które nigdy wcześniej nie były szczepione przeciw WZW typu B. Wakcynacja odbywa się u nich w standardowym cyklu 3 dawek- pierwszej, drugiej po 1-wszym miesiącu i trzeciej po 6-ciu miesiącach.

– Nieuodpornione osoby , które są w znaczny sposób narażone na ryzyko zakażenia wirusem HBV, również zostały umieszczone w kalendarzu obowiązkowych szczepień przeciw WZW B. Wakcynacja przebiega według standardowego cyklu 3 dawek, przy czym jeśli ktoś już kiedykolwiek wcześniej się szczepił, nie powinien być szczepiony ponownie. Dawek przypominających dla osób zdrowych twórca kalendarza szczepień nie zaleca. Do grupy ryzyka szczególnie narażonych na zakażenie HBV należą osoby wykonujące zawód medyczny, nie tylko lekarze, ale również pielęgniarki czy ratownicy medyczni, studenci uczelni medycznych, uczniowie szkół kształcących na kierunkach medycznych, osoby zakażone wirusem HCV, a także współlokatorzy oraz ludzie mający bliską styczność z osobą zakażoną HBV. Tym ludziom przysługuje bezpłatny schemat szczepień przeciw WZW typu B.

Jak sprawdzić, czy szczepionka na nas działa?

W celu oceny skuteczności szczepienia, należy oznaczyć miano przeciwciał przeciw antygenowi HBs, czyli immunoglobuliny anty-HBs. Odpowiedź poszczepienną powinno się sprawdzić po upływie co najmniej miesiąca od trzeciej dawki szczepionki. O właściwej odpowiedzi organizmu na wakcynację świadczy miano swoistych przeciwciał anty-HBs wynoszące co najmniej 10j/l. W przypadku, gdy stężenie immunoglobulin w surowicy jest mniejsze

Komu zaleca się szczepienie przeciw WZW typu B?

Pewne grupy osób, które mimo dużego ryzyka zakażeniem HBV w związku z wykonywaniem zawodu bądź przez kontakty seksualne nie zostały objęte szczepieniem obowiązkowym, powinny rozważyć możliwość wakcynacji. Chorym przed zabiegami operacyjnymi zaleca się szczepienie, ale nie jest ono warunkiem bezwzględnym. Również osoby starsze, zwłaszcza przewlekle chore, powinny wziąć pod uwagę takie szczepienie.

Czy kobiety w ciąży przed cięciem cesarskim mogą się zaszczepić?

Szczepionka na HBV uważana jest za bezpieczną dla kobiet w ciąży i matek karmiących, dlatego, jeśli producent konkretnej szczepionki nie zaleci inaczej, nie ma przeciwwskazań, by się zaszczepić. Należy jednak mieć świadomość, że ciąża to stan supresji układu immunologicznego, dlatego odpowiedź organizmu na wakcynację ciężarnej może być gorsza od reakcji na tę samą szczepionkę w innym okresie życia u tej samej kobiety.

Czy szczepienie daje 100% skuteczność?

Zastosowanie szczepionki zgodnie ze schematem trzech dawek daje 95% skuteczności. Osoby przewlekle chore, z przewlekłym zapaleniem wątroby, niewydolnością nerek,z obniżoną odpornością, zwłaszcza zakażone wirusem HIV czy palące papierosy, cechują się gorszym uodpornieniem na HBV. W przypadku tych grup ludzi skuteczność wakcynacji spada nawet do 60%.

Czy ta szczepionka jest bezpieczna?

Szczepionki przeciw WZW typu B ocenia się jako bezpieczne z uwagi na niewielką ilość powikłań ogólnoustrojowych. Często pojawiają się zmiany miejscowe w punkcie iniekcji pod postacią zaczerwienienia, stwardnienia czy bolesności. Czasami we wczesnym okresie po podaniu szczepionki rozwija się podwyższona temperatura ciała, która ustępuje samoistnie. Inne poważniejsze powikłania występują bardzo rzadko, aczkolwiek trzeba mieć świadomość, że nigdy nie wiadomo, jak nasz organizm zareaguje na obcy antygen. Każdy z nas jest inny i wszystkich możliwych reakcji nikt nie jest w stanie przewidzieć.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany.

*

*

*