Glista ludzka – objawy i leczenie glistnicy

Glista ludzka – już sama nazwa wywołuje obrzydzenie i w zasadzie nie ma się co dziwić, ponieważ askarioza, czyli glistnica jest podstępną i niekiedy trudną do zidentyfikowania chorobą. Na zakażenie glistą najbardziej narażone są osoby nieprzestrzegające higieny i małe dzieci – co spędza sen z powiek zatroskanych rodziców! Co robić, by uniknąć zakażenia i jak przebiega ewentualne leczenie glistnicy o tym w naszym artykule.

Glista ludzka pasożyt przewodu pokarmowego

Glista ludzka (Ascaris lumbricoides hominis) to podstępny pasożyt, którym zakażamy się, gdy niepostrzeżenie, za pośrednictwem brudnych rąk, przeniesiemy ze środowiska zewnętrznego tj.: z gleby, z wody, ze świeżych i nieumytych warzyw i owoców jaja inwazyjne glisty ludzkiej (jaja zawierające larwę) prosto do ust. Spożyta niespodzianka lokuje się w jelicie cienkim człowieka i tam rozwija się, korzystając z dobrodziejstwa gospodarza i posilając się strawionym i przygotowanym już do resorpcji pokarmem. Przerażające dla niektórych mogą okazać się rozmiary, które osiągają te duże obłe robaki w naszym organizmie i tak dla przykładu samiec osiąga długość ok. 15-25cm, samica ok. 40-42cm! Zakażanie jajami glisty ludzkiej wywołuje chorobę zwaną glistnicą, a jedynym żywicielem glisty w tym przypadku jest człowiek.

glista ludzka - glistnica

Jak dochodzi do zakażenia glistą ludzką?

Glista ludzka, a dokładniej jej dorosłe samice żyją w świetle jelita cienkiego, gdzie składają dziennie do 200 tysięcy jaj, które następnie wraz z kałem żywiciela przedostają się do środowiska zewnętrznego. Nosiciel może zarażać nieświadomie, ponieważ choroba – zwłaszcza u osób dorosłych potrafi przebiegać przez długi czas bezobjawowo! Po kilku tygodniach bezpiecznego rozwoju poza organizmem człowieka tworzą się jaja inwazyjne – zakaźne larwy, które cierpliwie wyczekują na połknięcie przez żywiciela.

Zakazić można się bardzo łatwo, a do zakażenia dochodzi drogą pokarmową, dlatego tak ważne jest przestrzeganie higieny tzn. częste i dokładne mycie rąk przed posiłkami, a także staranne umycie świeżych warzyw i owoców przed zjedzeniem oraz niepicie wody z niewiadomego źródła – woda także może być zanieczyszczona jajami glisty. Grupą szczególnie narażoną i podatną na zakażenia są małe dzieci, w przypadku których trudne jest wzorowe zachowanie zasad higieny – zwłaszcza na placu zabaw czy w piaskownicy. Po zjedzeniu jaj z osłon jajowych wydostają się larwy, które następnie przez ścianki jelita przedostają się do naczyń krwionośnych, a stamtąd dalej do poszczególnych organów, aby ostatecznie dotrzeć do jelita, gdzie glista ludzka spokojnie dojrzewa i zyskuje zdolności rozrodcze.

Objawy i diagnozowanie glistnicy

Podwyższona temperatura ciała, osłabienie organizmu, duszności, niewidomego pochodzenia kaszel, ból brzucha, zawroty głowy – to symptomy, które można przyporządkować do wielu różnych schorzeń, a niekoniecznie od razu do glistnicy. Dlatego do rozpoznania winowajcy, jakim jest glista ludzka dochodzi najczęściej przez przypadek, gdy zakażony zauważa obecność robaka w kale lub w zwracanej treści pokarmowej podczas wymiotów. Od chwili zakażenia w okresie do 3. miesięcy w ciele żywiciela pojawiają się dorosłe osobniki, a wówczas częściej pojawiają się objawy sugerujące glistnicę: bóle brzucha, nudności, wymioty, biegunka lub zaparcia, dokuczliwe wzdęcia.

Glista ludzka wydziela także toksyny, które powodują reakcję alergiczną – zmiany skórne np. pokrzywka lub ze strony układu oddechowego, a także objawy neurologiczne, takie jak: bóle głowy, senność, rozdrażnienie, nadpobudliwość. Larwy glisty ludzkiej mogą także przedostać się i zagnieździć w niektórych organach np. w wątrobie czy mózgu, gdzie z czasem dochodzi do tworzenia się guzków robaczych. W przypadku jakichkolwiek podejrzeń co do inwazji robaków na organizm należy zgłosić się do lekarza i wykonać badania laboratoryjne, które mogą być pomocne w ostatecznej diagnozie. Badanie na obecność glisty ludzkiej wykonuje się z kału – w pobranej próbce stwierdza się obecność lub nieobecność jaj pasożyta, badanie można wykonać także z surowicy krwi, stwierdza się wówczas obecność swoistych immunoglobulin skierowanych przeciwko askariozie.

Leczenie glistnicy

Leczenie glistnicy odbywa się pod kontrolą lekarza i z zastosowaniem leków przeciwpasożytniczych, stosowane preparaty to: Albendazol, mebendazol, Pyrantelum (od jakiegoś czasu dostępny bez recepty w wielu aptekach internetowych, np. tutaj ). Bywa, że zarażona osoba nie jest świadoma goszczenia w swoim organizmie pasażera na gapę, a glista ludzka nie daje o sobie znać przez długi czasu. Jeśli w czasie do ok. 2 lat nie dochodzi do powikłań i do powtarzających się zakażeń, to wówczas glista ludzka ginie samoistnie bez leczenia.

Autor: tech.farm. Anna Bawer

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany.

*

*

*