Lindaxa stosowana jest wspomagająco, w połączeniu z dietą, w leczeniu otyłości u pacjentów ze wskaźnikiem BMI ≥ 30 kg/m2 oraz u pacjentów z nadwagą (BMI ≥ 27 kg/m2) ze współistniejącymi czynnikami ryzyka, takimi jak cukrzyca typu 2 lub dyslipidemia. Preparat powinien być stosowany u pacjentów, u których leczenie niefarmakologiczne było nieskuteczne, tzn. nie uzyskano lub nie utrzymano zmniejszenia mc. większego niż 5% w ciągu 3 miesięcy. Stosowanie preparatu powinno być częścią kompleksowego leczenia pod kontrolą lekarza, posiadającego doświadczenie w leczeniu otyłości. Podczas stosowania i po odstawieniu preparatu należy dostosować nawyki żywieniowe oraz zwiększyć aktywność fizyczną.

Lindaxa - to lek hamujący łaknienie - inhibitor wychwytu zwrotnego noradrenaliny, serotoniny i dopaminy. Działanie lecznicze wykazują metabolity aminowe sybutraminy - pierwotny (metabolit 1) i wtórny (metabolit 2). Sybutramina i jej metabolity nie wpływają na uwalnianie monoamin i nie są inhibitorami MAO. Sybutramina powoduje zmniejszenie masy ciała poprzez nasilenie uczucia sytości oraz poprzez zwiększenie termogenezy. Ponadto u pacjentów z dyslipidemią dochodzi do zmniejszenia stężenia lipidów, a u pacjentów z cukrzycą typu 2 do wyrównania stężenia glukozy we krwi. Po podaniu doustnym sybutramina dobrze wchłania się z przewodu pokarmowego i jest szybko metabolizowana w wyniku efektu pierwszego przejścia przez wątrobę. Po podaniu doustnym 20 mg chlorowodorku sybutraminy maksymalne stężenie we krwi występuje po 1,2 h. Farmakologicznie czynne metabolity 1 i 2 osiągają maksymalne stężenie we krwi po 3 h, a ich T0,5 w fazie eliminacji wynosi 14 do 16 h. Sybutramina wiąże się z białkami osocza w 97%, a jej metabolity w 94%. Stężenia obu metabolitów osiągają stan stacjonarny w ciągu 4 dni. Sybutramina i jej czynne metabolity są metabolizowane głównie w wątrobie i wydalane z moczem i kałem. T0,5 wynosi 1,1 h.

Bardzo często: suchość w jamie ustnej, zaparcia, bezsenność. Często: tachykardia, kołatanie serca, nadciśnienie tętnicze, nagłe zaczerwienienie (głównie twarzy), nudności, nasilenie objawów w przypadku guzków krwawniczych odbytu, zawroty głowy, parestezje, ból głowy, lęk, zwiększona potliwość, zaburzenia smaku. Podwyższenie ciśnienia tętniczego i częstości pracy serca występuje na początku leczenia (w ciągu pierwszych 4-12 tyg.). Mogą również wystąpić: trombocytopenia, zespół Henocha-Schönleina, migotanie przedsionków, napadowa tachykardia nadkomorowa, reakcje nadwrażliwości (m.in. zmiany skórne, pokrzywka, obrzęk naczynioruchowy, drgawki anafilaktyczne), pobudzenie, depresja, drgawki padaczkowe, zespół serotoninowy, niewyraźne widzenie, biegunka, wymioty, krwawienie do przewodu pokarmowego, wyprysk, łysienie, krwawienie do skóry (krwawe wylewy, wybroczyny), ostre śródmiąższowe zapalenie nerek, zapalenie kłębuszków nerkowych obejmujące tkankę łączną i naczynia włosowate, zatrzymanie moczu, zaburzenia wytrysku, zaburzenia orgazmu, impotencja, zaburzenia cyklu miesiączkowego, krwotok maciczny, odwracalne zwiększenie aktywności enzymów wątrobowych. Rzadko obserwowano objawy odstawienia, takie jak zwiększone łaknienie i ból głowy.

Doustnie. Dorośli: początkowo 10 mg raz na dobę, rano. U pacjentów, u których nie nastąpiło odpowiednie zmniejszenie mc. (co najmniej 2 kg po 4 tyg.) i tolerancja leku była dobra, dawkę można zwiększyć do 15 mg raz na dobę. U pacjentów, u których po 4 tyg. stosowania tej dawki nie nastąpiło zmniejszenie mc. o co najmniej 2 kg, lek należy odstawić. Kapsułki należy połykać w całości, popijając płynem, niezależnie od posiłku. Okres leczenia nie powinien być dłuższy niż 12 miesięcy.
Leczenie preparatem należy przerwać, gdy zmniejszenie mc. po 3 miesiącach leczenia stanowi mniej niż 5% mc. przed rozpoczęciem leczenia. Leczenia nie należy kontynuować u pacjentów, którzy ponownie przybrali na wadze ≥ 3 kg po wcześniejszym zmniejszeniu mc.
U pacjentów ze współistniejącymi chorobami leczenie preparatem można kontynuować tylko wtedy, gdy zmniejszenie mc. powoduje korzystne klinicznie zmiany, takie jak poprawa profilu lipidowego u pacjentów z dyslipidemią lub normalizacja stężenia glukozy we krwi u pacjentów z cukrzycą typu 2.