Meridia stosowana jest wspomagająco, w połączeniu z dietą, w leczeniu otyłości u pacjentów ze wskaźnikiem BMI ≥ 30 kg/m² oraz u pacjentów z nadwagą (BMI ≥ 27 kg/m²) ze współistniejącymi czynnikami ryzyka, takimi jak cukrzyca typu 2 lub dyslipidemia. Preparat powinien być stosowany u pacjentów, u których leczenie niefarmakologiczne było nieskuteczne, tzn. nie uzyskano lub nie utrzymano zmniejszenia mc. większego niż 5% w ciągu 3 miesięcy. Stosowanie preparatu powinno być częścią długotrwałego, kompleksowego leczenia pod kontrolą lekarza, mającego doświadczenie w leczeniu otyłości.

Inhibitor wychwytu zwrotnego monoamin - przede wszystkim noradrenaliny i serotoniny, ułatwiający normalizację masy ciała. Działanie lecznicze wykazują metabolity aminowe sybutraminy - wtórny (metabolit 1) i pierwotny (metabolit 2). Sybutramina i jej metabolity nie wpływają na uwalnianie monoamin i nie są inhibitorami MAO. Działanie polega na nasileniu poposiłkowego uczucia sytości oraz na zwiększeniu wydatku energetycznego poprzez nasilenie termogenezy. Po podaniu doustnym sybutramina dobrze wchłania się z przewodu pokarmowego i w znacznym stopniu ulega efektowi pierwszego przejścia przez wątrobę. Po podaniu doustnym 20 mg chlorowodorku sybutraminy maksymalne stężenie we krwi występuje po 1,2 h. Farmakologicznie czynne metabolity 1 i 2 osiągają maksymalne stężenie we krwi po 3 h, a ich T_0,5 wynosi odpowiednio 14 i 16 h. Sybutramina wiąże się z białkami osocza w 97%, a jej metabolity w 94%. Stężenia obu metabolitów osiągają stan stacjonarny w ciągu 4 dni. Sybutramina i jej czynne metabolity są metabolizowane głównie w wątrobie.

Większość działań niepożądanych wystąpiła w pierwszych 4 tyg. leczenia, ich nasilenie oraz częstotliwość zmniejszały się z upływem czasu. Bardzo często obserwowano: suchość w jamie ustnej, bezsenność, zaparcie. Często: tachykardię, kołatanie serca, nadciśnienie tętnicze, rozszerzenie naczyń krwionośnych (uderzenia gorąca), nudności, nasilenie dolegliwości związanych z guzkami krwawniczymi, nudności, ból i zawroty głowy, parestezje, niepokój, zwiększoną potliwość, zaburzenia smaku. Mogą również wystąpić: reakcje nadwrażliwości (m.in. pokrzywka, wykwity skórne, obrzęk naczynioruchowy, reakcje anafilaktyczne), małopłytkowość, choroba Schönleina i Henocha, migotanie przedsionków, napadowy częstoskurcz nadkomorowy, pobudzenie, depresja, napady padaczkowe, przemijające zaburzenia pamięci krótkotrwałej, niewyraźne widzenie, biegunka, wymioty, łysienie, ostre śródmiąższowe zapalenie nerek, zapalenie kłębuszków nerkowych obejmujące tkankę łączną i naczynia włosowate, zatrzymanie moczu, zaburzenia wytrysku, impotencja, zaburzenia cyklu miesiączkowego, krwotok maciczny, przemijające zwiększenie aktywności enzymów wątrobowych we krwi. Rzadko obserwowano objawy odstawienia, takie jak zwiększone łaknienie i ból głowy.

Doustnie. Dorośli: początkowo 10 mg raz dziennie, rano. U pacjentów, u których nie nastąpiło odpowiednie zmniejszenie mc. (co najmniej 2 kg po 4 tyg.) i tolerancja leku była dobra, dawkę można zwiększyć do 15 mg raz dziennie. U pacjentów, u których po 4 tyg. stosowania tej dawki nie nastąpiło zmniejszenie mc. o co najmniej 2 kg, lek należy odstawić. Kapsułki należy połykać w całości, popijając płynem. Okres leczenia nie powinien być dłuższy niż 12 miesięcy.

Leczenie preparatem należy przerwać, gdy mc. ustabilizuje się, a zmniejszenie mc. wyniesie mniej niż 5% mc. przed rozpoczęciem leczenia lub gdy zmniejszenie mc. po 3 miesiącach leczenia stanowi mniej niż 5% mc. przed rozpoczęciem leczenia. Leczenia nie należy konytnuować u pacjentów, którzy ponownie przybrali na wadze ≥ 3 kg po wcześniejszym zmniejszeniu mc.

U pacjentów ze współistniejącymi chorobami leczenie preparatem można kontynuwać tylko wtedy, gdy zmniejszenie mc. powoduje inne, korzystne klinicznie zmiany, takie jak zmiana profilu lipidowego u pacjentów z dyslipidemią lub normalizacja stężenia glukozy we krwi u pacjentów z cukrzycą typu 2.