W medycynie wyróżnia się WZW typ A,B,C,D,E,G. Wszystkie typy różnią się drogą infekcji , czasem inkubacji, przebiegiem. Rokowanie pogarsza się z wiekiem, dlatego też na przykład w naszym kraju szczepi się na WZW B dzieci już w pierwszej dobie życia i jest to szczepienie obowiązkowe. Pozostałe typy klasyfikuje się jako szczepienia nieobowiązkowe, z czego na typ C,E oraz G szczepionek nie ma.

 

Jak można się zarazić? 

Wirusowym zapaleniem wątroby typu A można zarazić się droga pokarmową. Problem ten dotyczy najczęściej dzieci i dorosłych wyjeżdżających do krajów egzotycznych. Szczególnie niebezpieczne jest jedzenie owoców mytych wodą bieżącą, która często nie nadaje się do picia. Dlatego tak bardzo ważne jest zaszczepienie się przed wyjazdem dostępnymi, pełnopłatnymi szczepionkami (np. Havrix).

 

Wirusowym zapaleniem wątroby typu B można zarazić się drogą parenteralną, płciową. Miejscem szczególnie narażonym na zakażenie jest szpital. W obecnych czasach osoby starsze, które nie były objęte szczepieniem w dzieciństwie muszą zaszczepić się na WZW B (szczepionki Euvax, Engerix). Dotyczy to również kobiet planujących zajście w ciążę. Uważać powinny też osoby robiące tatuaże.

 

Wirusowym zapaleniem wątroby typu C można zarazić się drogą parenteralną, płciową, podczas porodu, a najczęściej zakazić można się podczas transfuzji krwi.

 

Wirusowym zapaleniem wątroby typu D można zarazić się tylko wtedy gdy ktoś jest już chory na WZW B.

 

Wirusowym zapaleniem wątroby typu E można zarazić się głównie w krajach takich jak Azja, Afryka, gdzie wirus wnika do organizmu z brudną, zanieczyszczoną wodą. Droga infekcji jest więc enteralna.

 

Wirusowym zapaleniem wątroby typu G można zarazić się drogą parenteralna i płciową. WZW G jest jednak bardzo rzadko spotykane, a wiedza na jego temat jest bardzo uboga.

 

-zażółcenie powłok ciała, oczu

-nudności, bóle brzucha, wymioty

-bóle mięśniowe, gorączka, złe samopoczucie

-bóle podżebrowe związane z powiększeniem wątroby

-zaburzenia w odczuwaniu smaku i zapachu

 

Aby leczenie miało dać pozytywny efekt należy je rozpocząć zaraz po zdiagnozowaniu zakażenia, najlepiej we wczesnym stadium choroby. W pierwszej kolejności stosuje się interferon alfa. A w razie nieskuteczności leczenia stosuje się np. rybawirynę w WZW C oraz lamiwudynę w WZW B.

 

Niestety stosowane leki rzadko pomagają całkowicie wyeliminować zakażenie. Mogą jednak spowolnić tempo rozwoju choroby. W przypadku, gdy nie ma szans na wyleczenie trzeba rozpatrywać konieczność wykonania transplantacji.