W ogromnej mierze zakażenia tego typu są następstwem przygodnych stosunków seksualnych z partnerem czy partnerką bliżej nam nie znanym.

 

W Polsce do najczęściej spotykanych chorób wenerycznych są: kiła, rzeżączka oraz tak zwany wrzód miękki weneryczny. Poza granicami naszego państwa do najbardziej rozpowszechnionych chorób wenerycznych należą przede wszystkim ziarnica weneryczna pachwin oraz ziarniak pachwinowy.

 

Jak już powiedzieliśmy sobie na wstępie do najbardziej popularnych w Polsce chorób wenerycznych zalicza się rzeżączkę oraz kiłę. Rzeżączka to choroba wywoływana przez tak zwane dwoinki rzeżączki, czyli gonokoki. Choroba jest na tyle groźna, że jeśli w porę nie zostanie ona zdiagnozowana ani nie podejmie się tutaj leczenia, może ona upośledzić czynności wielu narządów oraz doprowadzić nawet do bezpłodności. Zakażenie następuje głównie drogą płciową, ale możemy też zarazić się nią poprzez wspólne używanie tej samej pościeli czy ręczników. Rzeżączka jest na tyle niebezpieczna, że chorująca matka, może nią zarazić także nowonarodzone dziecko. Noworodki zakażone rzeżączką bardzo często tracą wzrok, aby tego uniknąć zaraz po narodzinach i stwierdzeniu zakażenia, dziecko ma wpuszczany do oczu azotan srebra.

 

Rzeżączka objawia się nieco inaczej u mężczyzn i u kobiet. Należy też podkreślić, iż u kobiet trwa ona zazwyczaj dłużej i ma poważniejsze konsekwencje, jeśli zaniechane zostanie leczenie.

 

U mężczyzn choroba objawia się przede wszystkim mniej lub bardziej obfitym ropnym wyciekiem z cewki moczowej a także silnym i dość dokuczliwym pieczeniem w czasie oddawania moczu. Jeśli mężczyzna zlekceważy te objawy i zaniecha tym samym leczenia, choroba może szybko przekształcić się w zapalenie gruczołu krokowego, pęcherzyków nasiennych i najądrza.

 

U kobiet znakiem czy też objawem rozpoznawczym rzeżączki jest pojawienie się upławów, czyli ropnej wydzieliny z okolic szyjki macicy oraz z cewki moczowej. Często objawom tym towarzyszy swędzenie, ból i pieczenie przy oddawaniu moczu. Często bywa tak, że po kilku dniach upławy się zmniejszają, ale nie jest to sygnałem wyzdrowienia, jednakże wiele kobiet lekceważy ten objaw przez, co doprowadza tym samym do rozwinięcia się u nich ostrego stanu zapalnego trzonu macicy, jajowodów oraz jajników. Często zapalenie dociera także do otrzewnej.

 

Zapalenie nie leczone lub nierozpoznane może przynieść też zaburzenia w cyklu miesiączkowania. W rezultacie mogą pojawić się stałe zrosty i blizny, które zamykają światło jajowodów, powodując tym samym bezpłodność.

 

Leczenie tego typu schorzenia jest bezpłatne i obowiązkowe. Lekarz najczęściej przepisuje wówczas antybiotyki oraz zaleca wzmożoną troskę o higienę intymną.

 

Drugą z dość popularnych chorób wenerycznych, jakiej dość często się mówi jest kiła. Choroba wywoływana jest przez krętka bladego. Ma ona charakter przewlekły, z okresami remisji i nawrotów. Atakuje ona wiele narządów. Choroba jest także przenoszona drogą płciową niekiedy też można się nią zarazić przez krew.

 

 

a)kiłę nabytą przebiegającą w trzech etapach:

- pierwotnym – na narządach płciowych pojawia się niewielkie, niebolesne owrzodzenie oraz powiększenie węzłów chłonnych; objawy pojawiają się w trzy tygodnie po zakażeniu;

- wtórnym – pojawia się w 9-tym tygodniu po zakażeniu; objawy to przede wszystkim pojawienie się na skórze, w okolicach narządów płciowych, na stopach, dłoniach oraz w okolicy odbytu osutki; pojawiają się też zmiany na błonach śluzowych i w gardle; dodatkowy objaw to powiększenie wszystkich węzłów limfatycznych;

- kiła późna – występująca w okresie 3 – 5 lat po zakażeniu; jest to kiła utajona; objawy to wykwity w postaci guzków, które pojawiają się przede wszystkim na skórze; mogą to być także zmiany podskórne;

b)kiłę wrodzoną – jest to następstwo zakażenia w czasie życia płodowego przez chorą matkę; choroba może doprowadzić nawet do obumarcia płodu lub do śmierci noworodka; zakażenie może mieć dość poważne konsekwencje w dalszym życiu dziecka; zmiany skórne, powiększenie wątroby i śledziony, niekiedy żółtaczka to główne objawy jakie pojawiają się u noworodka zarażonego kiłą; u starszych dzieci choroba może objąć zęby, kości oraz takie organy jak: oczy, uszy a nawet mózg.

 

Leczenie kiły polega na podawaniu antybiotyku, jakim jest penicylina. Lek podaje się w postaci zastrzyków. Dzięki działaniu leku chory przestaje zarażać już w pierwszej dobie po podaniu dawki. Mówiąc o leczeniu zarówno rzeżączki jak i kiły, najważniejsza jest tutaj przede wszystkim profilaktyka, dzięki której tych – jak widzimy groźnych w przebiegu i konsekwencjach – chorób można uniknąć.

 

I chociaż ich leczenie często przynosi pozytywne skutki, to pamiętać należy, że pozostawiają one pewne zniszczenia w organizmie, których nie da się już cofnąć, stąd też apel by w przypadkowych znajomościach, kierować się zdecydowanie rozsądkiem, a jeśli tylko zauważymy jakieś niepokojące objawy u siebie, które będziemy kojarzyć z odbytym stosunkiem z przypadkowym partnerem, aby nie lekceważyć żadnego symptomu i natychmiast udać się do lekarza. Im wcześniej zareagujemy tym większe szanse mamy na całkowite wyzdrowienie, bez większego uszczerbku dla całego organizmu.