Tu jesteś: Porady zdrowotne

Nadciśnienie nerkopochodne - czym różni się od innych?

dodano: 08-05-2013 - lek.med. Oliwia Gorgoń- Klamke

Nadciśnienie tętnicze to najczęstsze schorzenie układu krążenia w naszej populacji. Najpowszechniej występująca hipertensja pierwotna stwarza pozory łagodnego przebiegu tej jednostki chorobowej, a nie zawsze tak jest. Czym jest nadciśnienie tętnicze nerkopochodne? Co może być jego przyczyną? Czy każde zwężenie tętnicy nerkowej może wywołać nadciśnienie nerkopochodne? Czym to nadciśnienie różni się od innych? W jaki sposób można je leczyć?

 

nadciśnienie nerkopochodneCzym jest nadciśnienie tętnicze nerkopochodne?

Nadciśnienie tętnicze nerkopochodne to nadciśnienie tętnicze rozwijające się wtórnie do niedokrwienia nerki. Zbyt mały przepływ krwi przez ten narząd skutkuje wzrostem wydzielania reniny, która przyczynia się do wzrostu ciśnienia tętniczego.
 

Co może być przyczyną nadciśnienia nerkopochodnego?

Niedokrwienie nerki najczęściej ma podłoże miażdżycowe, rzadziej jest spowodowane dysplazją ściany tętnicy nerkowej, jej zatorem albo tętniakiem. Również niektóre zapalenia naczyń krwionośnych, jak guzkowe zapalenie tętnic czy choroba Takayasu mogą skutkować hipoperfuzją nerki. Podobny efekt jest w stanie wywołać torbiel albo guz nerki, uszkodzenie tętnicy nerkowej w wyniku urazu jamy brzusznej lub zmian popromiennych, ucisk naczynia przez zmianę zlokalizowaną poza nerką bądź samo opadnięcie narządu.
 
Czy każde zwężenie tętnicy nerkowej może wywołać nadciśnienie nerkopochodne?
Do zmniejszenia filtracji kłębuszkowej na skutek niedokrwienia nerki dochodzi w przypadku istotnego zwężenia tętnicy nerkowej, mianowicie co najmniej 60-70% średnicy jej światła. Mniejsze ubytki perfuzji nie są dla nerki tak ważne, zatem nie każde ograniczenie przepływu przez jej tętnicę od razu skutkuje rozwojem nadciśnienia tętniczego.
 
Czym nadciśnienie nerkopochodne różni się od innych?
  • Nadciśnienie nerkopochodne dotyczy wybranych wiekowo grup osób. Zwykle rozpoczyna się poniżej 30-tego bądź powyżej 50-tego roku życia. Początek nadciśnienia między 30-50 rokiem życia pozwala w dużym stopniu na wykluczenie tego rodzaju hipertensji.
  • Nadciśnienie tętnicze rozpoczyna się nagle. Najczęstsza, czyli pierwotna, hipertensja narasta powoli stopniowo, tak więc szybki początek od razu sugeruje wtórną etiologię.
  • Nadciśnienie przebiega ciężko z silnymi objawami klinicznymi. Chorzy skarżą się zwykle na uporczywe bóle oraz zawroty głowy, zaburzenia widzenia, uczucie ucisku w klatce piersiowej, czasami również nudności i wymioty.
  • Szybko dochodzi do rozwoju nadciśnienia złośliwego, które charakteryzuje się wysokim ciśnieniem rozkurczowym, przekraczającym 140 mmHg. Ta najcięższa postać nadciśnienia tętniczego jest niebezpieczna z uwagi na duże ryzyko powstania powikłań narządowych, zwłaszcza dotyczących siatkówki gałki ocznej. Retinopatia nadciśnieniowa w zaawansowanych stadiach stanowi jeden z kluczowych elementów, na podstawie których rozpoznaje się złośliwą hipertensję. Uszkodzeniu może ulec także serce, płuca oraz mózg.
  • Ta postać nadciśnienia tętniczego nie odpowiada na leki hipotensyjne. Mimo włączania kolejnych grup preparatów nie obserwuje się poprawy, a niektóre z nich mogą wręcz w pewnych sytuacjach doprowadzić do niewydolności nerek.
  • W badaniach laboratoryjnych krwi i moczu pozwala się zaobserwować postępujące zaburzenie funkcji nerek u wcześniej zdrowych osób.
  • Cechą często współwystępującą z nadciśnieniem nerkopochodnym są nawracające obrzęki płuc.
  • W badaniu chorego, u którego podejrzewa się nadciśnienie nerkopochodne, osłuchowo w nadbrzuszu słychać szmer, a w badaniu ultrasonograficznych jamy brzusznej obserwuje się znaczącą różnicę wielkości obu nerek, co w połączeniu ze zgłaszanymi objawami w zasadzie potwierdza rozpoznanie.
 

Jak można leczyć nadciśnienie nerkopochodne?

Na szczęście dla chorych medycyna zna rozwiązania wielu przypadłości, również tych rzadkich i jest w stanie pomóc. W przypadku nieskuteczności terapii farmakologicznej, podejmuje się próbę udrożnienia zwężonej tętnicy nerkowej za pomocą balonu bądź stentu. Gdy i te metody nie przynoszą pożądanego efektu, pozostaje chirurgiczna korekta uszkodzonego naczynia.

 



Brak komentarzy
Tego artykułu jeszcze nie skomentowano. Bądź pierwszy...