Mięśniaki macicy określa się mianem okrągławych tworów (guzów) zbudowanych głównie z nadmiernie rozmnażających się komórek mięśni gładkich macicy. Mogą być różnych rozmiarów.
Mogą występować pojedynczo lub po kilka na raz. W zależności od ich umiejscowienia w obrębie macicy dzieli się je na mięśniaki:
- śródścienne
- podsurowicówkowe
- podśluzówkowe
Skąd się biorą mięśniaki?
Przyczyny ich powstawania są jak dotąd nie znane. Jedna z hipotez całą winę przypisuje zaburzeniom w produkcji estrogenów. Bowiem mięśniaki najczęściej spotyka się u kobiet między 35 a 45 rokiem życia. Nie oznacza to jednak możliwości wystąpienia mięśniaków w młodszym wieku.
Co powinno wzbudzić niepokój? Objawy występowania mięśniaków
Po pierwsze małe mięśniaki w zdecydowanej większości przypadków nie dają objawów. Najwcześniej dają znać o sobie mięśniaki podśluzówkowe (wpływają na kurczliwość mięśni macicy) oraz w późniejszej kolejności mięśniaki śródścienne. Istnienie obu wyżej wymienionych rodzajów mięśniaków objawia się między innymi: obfitymi krwawieniami, często ze skrzepami, bolesnymi i nieregularnymi miesiączkami.
Mięśniaki podsurowicówkowe są bardziej niebezpieczne, gdyż rosną do wewnątrz jamy brzusznej. Uciskając na sąsiadujące narządy dają nietypowe objawy takie jak: zaparcia, zakażenia cewki moczowej, ucisk na pęcherz , mocne bóle brzucha.
Mięśniaki, które rosną w kierunku szyjki macicy mogą dać znać o sobie poprzez: odczuwanie bólu podczas stosunku, pojawianie się upławów.
Diagnoza
Zazwyczaj kobiety dowiadują się o istnieniu mięśniaków podczas rutynowej wizyty u ginekologa. Dlatego tak bardzo ważne jest regularne dokonywanie badań USG u lekarza i zgłaszanie jakichkolwiek odstępstw od prawidłowo przebiegających miesiączek.
Co po diagnozie? Leczenie mięśniaków
O wyborze metody leczenia decyduje oczywiście lekarz. Jego decyzja jest zależna od:
- wielkości mięśniaka i jego lokalizacji
- charakteru mięśniaka (np. czy nie jest wypełnioną krwią)
- zagrożenia dla życia pacjentki
- intensywności objawów jakie daje mięśniak
- od wieku pacjentki
Lekarze mający do czynienia z małymi mięśniakami, nie dającymi objawów często zostawiają je bez żadnych reakcji z ich strony, oczywiście poza systematyczną obserwacją. Gdy mięśniak jest niewielkich lub średnich rozmiarów oraz gdy jego lokalizacja na to pozwala, lekarze usuwają go za pomocą metody zwanej laparoskopią. Zabiegu dokonuje się w znieczuleniu. Przez niewielkie otwory w brzuchu pacjentki lekarze wprowadzają narzędzia, którymi sprawnie usuwają dany twór. Pacjentki opuszczają szpital zazwyczaj po około 2-5 dniach od zabiegu.
Mięśniaki, które rosnąc kierują się w stronę szyjki macicy można usunąć przez pochwę. Zabieg ten również nie jest skomplikowany. Najgorzej jest jednak z mięśniakami, które są duże, przylegają sporą powierzchnią do błony śluzowej jamy macicy, są wypełnione krwią, rosną w kierunku jamy otrzewnej. W tych sytuacjach lekarze zastanawiają się nad najlepszym rozwiązaniem dla pacjentki.
