Droga po zdrowie

Wśród czynników sprzyjających rozwojowi nietrzymania moczu można wyróżnić: nieleczony stan zapalny pęcherza, guzki i kamienie występujące w układzie moczowym, wiek (u kobiet najczęściej 45 lat), poporodowe zmiany anatomiczne, palenie papierosów,
menopauzę u kobiet, powikłania poporodowe, pracę związaną z codziennym podnoszeniem ciężkich przedmiotów ,u mężczyzn prostatę oraz następstwo operacji gruczołu prostaty.

Osoby cierpiące na to schorzenia łatwo mogą odpowiedzieć ,z którym z dwóch rodzajów nietrzymania moczu mają do czynienia. Otóż wyróżnić można nietrzymanie moczu:

-wysiłkowe ( do niekontrolowanego popuszczania mocz dochodzi podczas wysiłku tj. biegania, podnoszenia ciężkich przedmiotów oraz podczas zwykłego kaszlu, kichania czy śmiania się)

-z parcia (w tym przypadku dochodzi do uczucia silnego parcia na pęcherz moczowy. Po chwili następuje skurcz pęcherza, co w efekcie kończy się popuszczeniem moczu).

Najważniejsze w tym schorzeniu jest jak najszybsze udanie się do lekarza (najlepiej urologa). Po przeprowadzeniu wywiadu będzie mógł określić, z jakim rodzajem nietrzymania moczu boryka się pacjent. W przypadku nietrzymania moczu wynikającego z parcia najczęściej lekarz wypisuje receptę na specjalistyczne leki. W przypadku nietrzymania moczy wysiłkowego niezwykle istotne są ćwiczenia mające ma celu wzmocnienie mięśni dna miednicy oraz wzmocnienie mięśni zwieracza cewki moczowej.

Ostatnio bardzo często lekarze kierują swoich pacjentów do gabinetów rehabilitacyjnych lub też fizjoterapeutycznych, w których pacjentom  pokazuje się  jak wykonywać odpowiednie ćwiczenia. Prowadzący rehabilitację posługując się techniką biofeedbacku (specjalne elektrody) wskazuje nam, którymi mięśniami sterujemy i czy dobrze to robimy.

Jedną z podstawowych czynności mających na celu walkę z wysiłkowym nietrzymaniem moczu jest ćwiczenie tzw. mięśni Kegla. Są to mięśnie dna miednicy, które należy spinać kilkanaście razu w ciągu dnia., najlepiej w pozycji siedzącej.

W walce z wysiłkowym nietrzymaniem moczu stosuje się również elektrostymulację (u kobiet i u mężczyzn). Polega ona na tym, że np. u kobiet przez pochwę lub odbytnicę wprowadza się specjalne urządzenie, które przesyła prąd i stymuluje określone mięśnie do wykonania skurczu. Mięśnie stają się wtedy silniejsze i mocniejsze.

 

W aptece można kupić teraz cała gamę wkładek i podpasek stosowanych przy nietrzymaniu moczu. Można wybrać rozmiar, stopień wchłaniania. Produkty tego typu produkowane są przez dwóch wiodących z tej dziedzinie producentów: Tena , Seni. Tego rodzaju produkty są pomocne szczególnie w sytuacji, kiedy musimy wyjść z domu. Zakładamy je aby czuć się komfortowo i aby uniknąć krępujących sytuacji. Pamiętajmy, że wymienieni producenci oferują tego rodzaju wkładki dla kobiet oraz dla mężczyzn.

Kiedy sytuacja się skomplikuje i konieczne będzie ciągłe zabezpieczenie przed popuszczaniem moczu, lekarz może skierować do Narodowego Funduszu Zdrowia informację o zapotrzebowaniu konkretnego pacjenta, z udokumentowaniem choroby, na tego typu produkt. Dzięki temu miesięcznie każdemu pacjentowi przysługuje 60 sztuk wkładek, pieluch anatomicznych lub pielucho majtek. Za tego rodzaju produkty udzielana jest zniżka, gdyż część kosztów ponosi NFZ. Dodaje ponownie, że dotyczy to zarówno kobiet jak i mężczyzn. Gama tego rodzaju produktów jest bardzo szeroka, więc na pewno przy pomocy farmaceuty uda się wybrać to co będzie dla nas najwygodniejsze i najbardziej komfortowe.   

 

Podsumowując dla mnie jako praktykującego mgr farmacji pocieszające jest, to że z biegiem czasu przybywa osób, które mówią otwarcie o problemie z nietrzymaniem moczu. Wzrasta świadomość ludzi nawet mieszkających na małej wsi, że to nie jest nic naturalnego, przychodzącego z wiekiem z czym trzeba żyć. Krótka rozmowa, chociażby z farmaceutą, pomaga uświadomić pacjentowi wagę tego problemu ale również wnieść nadzieję, że z nietrzymaniem moczu można walczyć, a nie czekać na to aż dojdzie do sytuacji kiedy będziemy musieli poruszać się w pieluchomajtkach dla dorosłych. Dlatego też pamiętajmy, aby nie zwlekać ze zgłoszeniem się do lekarza, w momencie gdy zauważymy u siebie jakieś niepokojące objawy.